Grzybica skóry u kotów występuje szczególnie u młodych lub osłabionych zwierząt i jest zauważalna poprzez różne objawy zewnętrzne, które chcielibyśmy wyjaśnić poniżej. Grzybica skóry u kotów może objawiać się różnymi zmianami w Nazwą dermatofitozy określa się zakażenia skóry i jej wytworów (włosów, pazurów) przez grzyby określane jako dermatofity. Zwierzęta atakowane są przez około 30 gatunków dermatofitów. Za najważniejsze dla zwierząt towarzyszących uważa się grzyby należące do rodzaju Microsporum (szczególnie M. canis, rzadziej M. gypseum) rzadziej przyczyną choroby są grzyby z rodzaju Grzybica skóry owłosionej głowy. najczęściej powodowaną przez dermatofity. charakteryzującą się okrągłymi, swędzącymi ogniska z widocznym łuszczeniem, mogą być obecne ogniska wyłysienia, lub obraz włosów ułamanych przy powierzchni skóry głowy. niektóre gatunki grzybów mogą powodować bliznowacenie i trwałą utratę Choroby układu oddechowego kotów, Cz.1. Główne zadanie układu oddechowego polega na: • wysycaniu krwi tlenem, • regulacji równowagi kwasowo-zasadowej przez wydalanie CO2. Na układ oddechowy wpływają też choroby niedotyczące układu oddechowego, jak: choroby serca, niedokrwistość, wstrząs, kwasica, mogące prowadzić do . Zmiany skórne u kotów są stosunkowo częstym powodem konsultacji z lekarzem weterynarii. Jedne pojawiają się na brzuchu, a inne na grzbiecie. Jak rozpoznać choroby skóry u kota domowego? Kiedy kocie wylizywanie sierści uznaje się za patologie? Poznaj objawy, zobacz zdjęcia i reaguj, zanim pojawią się zaawansowane problemy szukasz więcej porad i informacji, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o chorobach kotów. Choroby skóry u kota domowego Grzybica – problemy skórne w przypadku grzybicy to wyłysienia, którym początkowo nie towarzyszy świąd. Drapanie lub wylizywanie zmienionych obszarów jest skutkiem wtórnych infekcji bakteryjnych. Zdjęcia chorych osobników wskazują, że zwykle pierwsze zmiany pojawiają się w obrębie głowy. Alergie – to jedno z najczęstszych schorzeń kotów! Alergia pojawia się, gdy układ odpornościowy nadmiernie reaguje na obce substancje, czyli alergeny (białka). Nadwrażliwość ta może objawiać się jako katar u kota lub świąd pchle zapalenie skóry – u niektórych kotów ślina pcheł powoduje silny świąd, a kot wylizuje lub wygryza sierść głównie w okolicy nasady ogona oraz ud. U kocich alergików wystarczy jedna pchła, by wywołać znaczące objawy, dlatego bardzo istotna jest ciągła profilaktyka u kota- choroba pasożytnicza (parch), której zmiany lokalizują się przy podstawie ucha, na szyi i karku oraz na łapkach, później stopniowo przechodzą na brzuch i w kierunku odbytu. Świerzb u kota leczy się poprzez podawanie preparatów typu spot-on na kark. Atopowe zapalenie skóry - to nadwrażliwość na ogólnie nieszkodliwy czynnik znajdujący się w środowisku. Świąd może być sezonowy lub niesezonowy. Atopowe zapalenie skóry najczęściej dotyka kotów rasowych i tych o dłuższej sierści. Ropne zapalenie skóry – może być spowodowane infekcją, stanem zapalnym lub rakiem. Odpowiadają za nie bakterie, które normalnie występują na skórze. Najczęstszym objawem jest nadmierne łuszczenie się skóry, szczególnie na grzbiecie i w pobliżu ogona. Na skórze rozwijają się krosty, a nawet skóry – rak skóry u kotów może przybierać różne formy jak wrzody, strupy, krosty i guzy. Mogą być one czarne, brązowe, szare, różowe lub czerwone. W przypadku nowotworów w obrębie nosa możesz zauważyć katar u kota, krwawienia lub trudności w oddychaniu. Koty bardzo dużo czasu poświęcają by pielęgnować swoją sierść. Niestety, czasem robią to zbyt intensywnie. Wylizywanie okolicy brzucha i wyłysienie tej okolicy to częsta reakcja na stres. Takie kocie powtarzające się i przymusowe wylizywanie to zachowanie obsesyjno-kompulsyjne. Podczas takiej czynności uwalniane są w organizmie kota endorfiny, które chwilowo poprawiają nastrój zwierzęcia, co z kolei przyczynia się do uzależnia. Jak diagnozuje się zmiany skórne u kotów domowych? Choroby skóry u kota domowego są bardzo różne, choć ich objawy bywają podobne. Zanim zacznie się leczenie, konieczne jest zatem postawienie właściwej diagnozy. Na przyczynę choroby wskazuje często lokalizacja zmian, ale przypuszczenia powinny zostać potwierdzone badaniami cytologicznymi, biopsją skóry, zeskrobiną oraz zastosowaniem lampy Wooda. Lekarz weterynarii może wykonać także badania włosów, morfologię oraz biochemię, a także testy moczu. W zależności od zleconych badań może minąć kilka dni, zanim pojawią się wyniki. W tym czasie wprowadza się próbne leczenie mające złagodzić objawy, a lekarz weterynarii może ocenić, jak Twój kot reaguje na leki pierwszego wyboru. W celu dokładnej diagnozy oraz wyleczenia zmian skórnych wymagana jest więcej niż jedna wizyta! Problemy tego typu wymagają bowiem długotrwałej terapii, a włosy odrastają nawet kilkanaście tygodni. Polecane karmy weterynaryjne Choroby skóry u kota krok po kroku, a także rodzaje, rozpoznanie, objawy, zdjęcia, leczenie oraz zapobieganie chorobom skórnym u kota Zdarza się, że problemy skórne są wtórną reakcją organizmu na inne choroby ogólnoustrojowe. Przykładowo białaczka lub FIV u kota obniżają ogólną odporność organizmu, co powoduje, że koty łatwiej zarażają się pasożytami lub chorują na grzybicę. Sprawdź także ten artykuł o najczęstszych chorobach u kotów. Zasady pielęgnacji kociej skóry Leczenie oraz profilaktyka chorób kociej skóry w dużej mierze opiera się na prawidłowej pielęgnacji oraz diecie. Sierść kota należy regularnie wyczesywać, bo choć często się myją, potrzebują także naszej pomocy. Zwierzęta krótkowłosym wystarczy chwila szczotkowania lub kąpieli co kilka tygodni, ale koty długowłose lub chore (niemające siły na pielęgnację) potrzebują większej uwagi. Szczotkowanie ogranicza ilość połykanych przez koty włosów, ale wciąż należy pamiętać o preparatach odkłaczających. Ich stosowanie zmniejsza ryzyko tworzenia się kul włosowych (pilobezoarów), które mogą blokować przewód pokarmowy. Pielęgnacji wymagają także kocie uszy! Regularnie należy sprawdzać ich czystość oraz usuwać gromadzący się brud, który jest siedliskiem mikroorganizmów mogących prowadzić do infekcji. Boisz się robić to samodzielnie? Zgłoś się do lekarza weterynarii, który wyczyścić uszy kota oraz zademonstruje Ci, jak należy to zrobić w domu. W diecie kotów domowych nie powinno zabraknąć kwasów omega-3 oraz omega-6 i witamin (np. A i E). Kwasy tłuszczowe mają właściwości przeciwzapalne i mogą złagodzić świąd. Pasożyty zewnętrzne kotów obejmują wspomniane już pchły i świerzbowce (skórne i uszne). W celu zapobiegania inwazji pcheł dostępne są środki w formie wylewek na kark, obroży oraz sprayów. Parch u kota zwalcza się natomiast dopiero po wykryciu świerzbowca w zeskrobinie skóry. Stosuje się wtedy specjalne substancje znajdujące się w preparatach do nakrapiania na kark. Pamiętaj, że niektóre choroby skóry kotów są tak zwanymi zoonozami, co oznacza, że mogą przenosić się na ludzi. Stosuj zatem wszystkie niezbędne zasady higieny i dbaj o profilaktykę przeciwpasożytniczą. Problem może wymagać także wizyty u lekarza weterynarii. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dla 92,9% czytelników artykuł okazał się być pomocny Obraz kliniczny Ponieważ w większości przypadków dermatofitoza dotyczy mieszków włosowych, w obrazie klinicznym często obserwuje się pojedyncze lub mnogie ogniska wyłysień (lub przerzedzeń włosa) pokrytych łuszczącym się naskórkiem. Włosy w obrębie zmienionych obszarów są najczęściej połamane i postrzępione. U niektórych pacjentów występują charakterystyczne, pierścieniowe zmiany z centralnym obszarem gojenia i obwodowo usytuowanym pierścieniem rumienia, któremu towarzyszą drobne grudki i krosty (stąd angielska nazwa dermatofitozy – ringworm). Ten charakterystyczny wygląd zmian jest konsekwencją odpowiedzi układu immunologicznego skóry na niektóre metabolity dermatofitów, uwalniane w czasie ich wzrostu. U dużej części kocich pacjentów zmiany skórne w pierwszej kolejności pojawiają się w obrębie głowy (ryc. 1); należy jednak podkreślić, że dermatofitoza może dotyczyć praktycznie każdej okolicy ciała zwierzęcia. U niektórych kotów dermatofitoza przyjmuje postać rozległych wyłysień, którym towarzyszy jedynie nieznaczny proces zapalany. Czasem u immunokompetentnych osobników choroba manifestuje się wyłącznie obecnością łojotoku suchego (bez zmian skórnych) i pogorszeniem jakości okrywy włosowej (skrócenie i poszarpany wygląd włosa). Zdarza się, że dermatofitoza kotów w obrazie klinicznym przypomina pęcherzycę liściastą, z intensywnym łuszczeniem się naskórka i powstawaniem strupów w okolicy grzbietu nosa, małżowin usznych oraz pazurów (4). W rzadkich przypadkach obserwuje się formę prosówkowego zapalenia skóry. Co ciekawe, u niektórych kotów dermatofitoza przebiega w postaci nawracającego trądziku okolicy brody lub hiperplazjii gruczołu ogonowego (nastroszony ogon), co należy uwzględniać w procesie diagnostyki różnicowej (4). Onychomykoza (grzybica pazurów), jako forma dermatofitozy wywoływanej przez M. canis, u kotów występuje rzadko. Zmiany dotyczą na ogół pojedynczej kończyny i przyjmują postać zanokcicy lub onychodystrofii. Czasami M. canis wywołuje nawracające infekcje przewodu słuchowego (jedno- lub obustronne). Mimo że chorobie najczęściej nie towarzyszy świąd, niektóre koty potrafią w ciągu dosłownie kilkudziesięciu godzin wylizać/wydrapać chore miejsca do postaci silnie rumieniowych zmian przypominających płytkę eozynofilową (ryc. 2). Ponadto, oceniając stopień nasilenia świądu, należy uważać na przypadki łącznego występowania dermatofitozy i schorzeń ektopasożytniczych lub alergicznych (4). Koty perskie są rasą, u której zakażenie dermatofitami może przyjmować zupełnie inną postać – formę pseudomycetomy. W obrazie klinicznym stwierdza się wówczas jeden lub kilka guzków zlokalizowanych w tkance podskórnej (najczęściej okolicy grzbietu oraz nasady ogona), które często ulegają owrzodzeniom, czasem z tworzeniem się przetok. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej różnorodność klinicznych form dermatofitozy, nie dziwi fakt, że chorobę tę często określa się mianem „wielkiego naśladowcy”. W praktyce oznacza to, że każda zmiana skórna, która wystąpi u kota, może potencjalnie okazać się grzybicą. Rozpoznanie Rozpoznanie dermatofitozy u kotów obejmuje bezpośrednie badanie mikroskopowe zeskrobin oraz włosów, mikologiczne badanie hodowlane, a w niejasnych przypadkach również analizę histopatologiczną wycinków skóry. Część klinicystów jako uzupełniające narzędzie diagnostyczne wykorzystuje również badanie skóry lampą Wooda, jednak w tym przypadku warto pamiętać, że fluorescencję (na jasno zielony kolor) wykazują jedynie niektóre szczepy M. canis (około 50%). Z drugiej strony fluorescencję możemy obserwować również w przypadku obecności niektórych leków, co jest źródłem fałszywie dodatnich wyników. Jak wspomniano, rutynowo stosowaną techniką diagnostyczną jest mikroskopowa ocena zeskrobin oraz włosów. Materiał najlepiej pobrać z obszarów przerzedzeń włosa, ognisk wyłysień oraz z miejsc intensywnego łuszczenia się naskórka. Najbardziej odpowiednie są zmiany świeże oraz obrzeża wyłysień, a nie ich obszar centralny. Pozyskany materiał poddaje się działaniu 10% KOH lub chlorolaktofenolu w celu rozpuszczenia mas keratynowych i lepszej wizualizacji elementów grzyba. Za wynik dodatni uważa się obecność artrospor i/lub strzępek grzyba. Niestety, bezpośrednia ocena mikroskopowa zeskrobin czy włosów w przypadku pacjentów z dermatofitozą jedynie w 40-70% przypadków pozwala na postawienie ostatecznego rozpoznania (4). Dlatego też za najbardziej wiarygodną metodę diagnostyczną uważa się przeprowadzenie hodowli mikologicznej. Badanie to pozwala jednocześnie (na podstawie makro- i mikroskopowego wyglądu kolonii grzyba) na identyfikację gatunku dermatofitów. Najczęściej używanymi podłożami są podłoże testowe dermatofitów DTM (Dermatophyte Test Medium) (ryc. 5) oraz podłoże Sabourauda (ryc. 3 i ryc. 4). Zebrany materiał należy delikatnie nanieść na podłoże, unikając zbyt głębokiego wciskania w nie próby. Podłoże należy obserwować codziennie przez 2-3 tygodnie. W przypadku dermatofitozy wraz ze wzrostem kolonii grzyba podłoże zmienia kolor na malinowy, podczas gdy wzrost grzybów saprofitycznych nie powoduje zmiany koloru lub wywołuje ją po dłuższym czasie wzrastania (ryc. 6). Kolonie M. canis makroskopowo mają białobeżową barwę i pokryte są charakterystycznym „meszkiem”. Warto podkreślić, że nawet badania hodowlane obarczone są ryzykiem wystąpienia wyników fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich. Na przykład niektóre szczepy M. canis nie zmieniają barwy podłoża hodowlanego na kolor czerwony. Fałszywie ujemny wynik otrzymamy również u zwierzęcia zakażonego M. persicolor, w przypadku kiedy materiałem diagnostycznym były włosy, a nie powierzchowne warstwy naskórka. Ponadto często nie udaje się wyizolować dermatofitów ze zmian typu pseudomycetoma (4). Również u pacjentów, którzy otrzymywali leki przeciwgrzybicze, może nie dochodzić do wzrostu dermatofitów na podłożu. W przypadku wyizolowania dermatofitów od zwierzęcia niewykazującego objawów klinicznych należy podejrzewać zakażenie subkliniczne lub bierne przenoszenie elementów grzybów na sierści zwierzęcia. Aby zdiagnozować obecność dermatofitów u bezobjawowych nosicieli, należy do pozyskania materiału użyć szczoteczki do zębów lub szczoteczki z zestawu chirurgicznego, którymi szczotkuje się kota przez kilka minut, a następnie szczoteczkę umieszcza się na podłożu hodowlanym. Czasem też pozostawia się pacjenta na kilka dni w klatce, a następnie zbiera do badania włosy z podłogi. Alternatywnie można przetrzeć całą sierść kota wilgotnym papierowym ręcznikiem, a następnie jego fragment umieścić na podłożu. Po tym, gdy dojdzie do wzrostu kolonii, możemy przystąpić do identyfikacji gatunku dermatofita. Materiał diagnostyczny pobiera się fragmentem (kwadracikiem 5-7 mm) taśmy samoprzylepnej, którą należy delikatnie odcisnąć na powierzchni badanej hodowli. Powinno to być jedno dotknięcie (bez przesuwania taśmy na boki). Następnie kładzie się ten fragment taśmy na kropli barwnika (laktofenol, błękit metylowy) i przykrywa szkiełkiem nakrywkowym. Preparat ocenia się głównie na obrzeżach taśmy, używając obiektywu o powiększeniu 10x lub 40x. Oceniamy wygląd makrokonidiów, które w przypadku M. canis mają kształt wrzecionowaty, grubą ścianę oraz 6 lub więcej przegród.

grzybica skóry u kota